متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید. لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه: هدف این تحقیق بررسی و مقایسه پاسخ های حاد هورمون های رشد، تستوسترون آزاد و توتال، کورتیزول و اسید چرب آزاد در سه نوع تمرین مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بود.روش ها: این مطالعه بر روی 10 مرد جوان سالم انجام شد. روند تمرین مقاومتی شامل 4 تمرین Lat Pull down ,Leg Ext ,Bench press ,Leg Curl  و روند تمرین استقامتی به صورت 30 دقیقه پدال زدن با دوچرخه ثابت با شدت 70% HR Max در نظر گرفته شد. در روند ترکیبی افراد ابتدا برنامه تمرین استقامتی و بعد 15 دقیقه استراحت برنامه تمرین مقاومتی را انجام می دادند. در روند کنترل، افراد فعالیتی انجام نمی دادند. نمونه های خونی در زمان های قبل، بلافاصله و 15 دقیقه بعد تمرین جمع آوری شد.یافته ها: نتایج نشان داد که GH وFT  پس از هر 3 روند تمرینی افزایش معنی دار یافت (p<0.05)، هورمون TTدر روند مقاومتی و اسید چرب آزاد در روند استقامتی افزایش معنی دار یافت (p<0.05) مقایسه بین گروهی، تفاوت معنی داری را بین پاسخGH ،FT  نشان داد (p<0.05) کورتیزول درهمه روندها به جز روند مقاومتی کاهش معنی دار نشان داد.نتیجه گیری: روند استقامتی و ترکیبی با توجه به تولید لاکتات و کورتیزول کمتر مقدار هورمون رشد را افزایش داده است و روند مقاومتی با توجه به پاسخ هورمونی بیشتر محیط آنابولیک مناسبتری جهت توسعه و هایپرتروفی فیبر های عضلانی نسبت به دو روند دیگر فراهم می آورد. افزایش اسید چرب آزاد بعد تمرین استقامتی احتمالا موجب کاهش ترشح GH وTT در روند ترکیبی شده است.

مقدمه: اضافه وزن با افزایش ترشح کورتیزول و به همراه آن افزایش اضطراب و افسردگی همراه است. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر شش هفته تمرین همزمان استقامتی-تداومی (MICT) و استقامتی-تناوبی (HIIT) با تمرین HIIT به تنهایی بر ترکیب بدن، سطوح پلاسمایی کورتیزول و سطح اضطراب و افسردگی در دانش آموزان پسر دارای اضافه وزن بود. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، 27 نفر از دانش آموزان دارای اضافه وزن، انتخاب شدند و به صورت تصادفی به 3 گروه 9 نفری، تمرین همزمان MICT+HIIT و تمرین HIIT و گروه شاهد تقسیم شدند. تمرین MICT (15 دقیقه در روز با شدت 65-60 درصد ضربان قلب بیشینه و با اضافه بار 5 دقیقه ای در هر دو هفته) تمرین HIIT (3 دقیقه دویدن با شدت 75-70 درصد ضربان قلب بیشینه، 3 دقیقه استراحت فعال با شدت 50 درصد ضربان قلب بیشینه، 3 تکرار در دو هفته اول، 4 تکرار در دو هفته دوم و 5 تکرار در دو هفته آخر) بود. یافته ها: هر دو نوع پروتکل تمرینی منجر به کاهش وزن، شاخص توده بدنی، کلسترول، لیپوپروتئین با چگالی پایین، کورتیزول، اضطراب و افسردگی و افزایش لیپوپروتئین با چگالی بالا شد (0/05 > P) و تفاوتی بین دو نوع تمرین وجود نداشت؛ تنها اکسیژن مصرفی اوج و تری گلیسیرید در گروه MICT+HIIT با تغییرات بهتری همراه بود. نتیجه گیری: برای نوجوانان پسر دارای اضافه وزن با هدف کاهش وزن و بهبود سلامت روان، انجام تمرینات HIIT به تنهایی کفایت می کند و افزودن تمرینات MICT از نظر بالینی فواید بیشتری برای آنان به همراه نخواهد داشت.

هدف از این پژوهش عبارت است از مقایسه اثر سه نوع تمرین قدرتی، استقامتی، و موازی (ترکیب قدرتی و استقامتی) بر ویژگی های بیوانرژیک (توان هوازی و بی هوازی)، قدرت بیشینه و ترکیب بدنی دانشجویان تمرین نکرده. 46 دانشجوی داوطلب شرکت در پژوهش با میانگین سنی 24.89±1.21 سال به صورت تصادفی در چهار گروه قدرتی (n=9)، استقامتی (n=13)، موازی (n=13)، و کنترل (n=11) تقسیم شدند. تمرین قدرتی عبارت بود از اجرای حرکات پرس سینه، اسکوات، کشش زیربغل و پشت پا در 2 دور با 10 تکرار و 50 درصد یک تکرار بیشینه که در پایان دوره تمرینی به 3 دور با 6 تکرار و 80 درصد یک تکرار بیشینه رسید. تمرین استقامتی شامل دو بدن روی نوارگردان به مدت 16 دقیقه با 65 درصد ضربان قلب بیشینه در هفته اول بود که در پایان دوره تمرینی به 30 دقیقه با 80 درصد ضربان قلب بیشینه رسید. تمرین موازی شامل اجرای کامل دو برنامه تمرین قدرتی و استقامتی بود. هر سه گروه 3 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته تمرین کردند. بر اساس یافته های پژوهش بیشترین افزایش VO2max در گروه استقامتی و کمترین افزایش در گروه قدرتی دیده شد. افزایش VO2max در گروه های استقامتی و قدرتی معنادار بود. میزان افزایش توان بی هوازی در بین سه گروه تفاوت معناداری نداشت. همچنین میزان افزایش قدرت بیشینه نسبی حرکات پرس سینه و اسکوات در گروه استقامتی با گروه های قدرتی و موازی تفاوت معناداری داشت. بر اساس یافته های پژوهش، ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی بهبود VO2max و قدرت بیشینه را به خطر نمی اندازد. همچنین، تمرین موازی همانند تمرین قدرتی و استقامتی موجب بهبود ترکیب بدنی افراد تمرین نکرده می شود.

مقدمه و هدف: لیپوپروتئین لیپاز (LPL) یکی از آنزیم های کلیدی در متابولیسم چربی ها و حفظ تعادل انرژی است. پاسخ حاد و تاخیری آن به یک جلسه تمرین در موش های صحرایی به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر یک جلسه دویدن طولانی مدت روی تردمیل بر بیان ژن و فعالیت LPL در عضله اسکلتی و همچنین پلاسمای موش های نر صحرایی بود. مواد و روش ها: تعداد 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با وزن 31±388 گرم به طور تصادفی در دو گروه کنترل (دوازده سر) و تجربی (ذوازده سر) قرار گرفتند. گروه تجربی، یک جلسه تمرین به مدت 120 دقیقه و با شدت 18 متر بر دقیقه را روی تردمیل انجام دادند. بی درنگ، 2 و 24 ساعت پس از تمرین، موش ها بیهوش و نمونه گیری خون و بافت عضله سولئوس انجام شد. بیان ژن LPL به روش RT-PCR مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون ANOVA با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج تحقیق نشان داد که بیان ژن LPL عضله در 2 و 24 ساعت پس از تمرین به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل افزایش داشت (به ترتیب P=0.02 و P=0.004)، همین طور، فعالیت LPL عضله در 2 و 24 ساعت پس از تمرین به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت (به ترتیب P=0.03 و P=0.007)، غلظت LPL پلاسمایی نیز در 24 ساعت پس از تمرین افزایش معنی دار نشان داد (P=0.04). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که یک جلسه تمرین طولانی مدت با افزایش بیان LPL در سطح عضله می تواند به افزایش هیدرولیز تری گلیسریدها منجر شود، بنابراین قابلیت عضلات برای اکسیداسیون تری گلیسریدها پلاسما افزایش یافته، متابولیسم چربی ها بهبود می یابد.

اختلال در تنظیم تعادل انرژی در شرایط چاقی دربرگیرنده مکانیسم های متعددی است که بسیاری از آنها هنوز به درستی شناخته شده نیستند. ریتم های شبانه روزی، نوسانات هورمونی و به ویژه هورمون های درگیر در بحث اشتها را به دنبال دارند. هدف از این تحقیق مطالعه اثر هشت هفته تمرین استقامتی در نوبت صبح در مقایسه با نوبت عصر بر مقادیر اسپکسین و لپتین زنان چاق بود. در این مطالعه نیمه تجربی 30 زن داوطلب چاق با میانگین سنی 4/4 ± 3/35 سال و نمایه توده بدنی 2/1 ± 7/31 کیلوگرم/مترمربع به طور تصادفی در سه گروه مساوی (10 = n) شامل گروه های کنترل، تمرین صبح و تمرین عصر تقسیم شدند. پروتکل تمرین استقامتی شامل به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و با شدت 60 تا 75 درصد ضربان قلب بیشینه اجرا گردید. 48 ساعت قبل و پس از مداخله تمرین استقامتی، در شرایط 10 ساعت ناشتایی شبانه، خونگیری انجام شد. مقادیر اسپکسین و لپتین به روش الایزا ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد. نتایج نشان داد مداخله تمرین در صبح و عصر منجر به کاهش معنادار در مقادیر لپتین (02/0 = p) و افزایش معنادار در مقادیر اسپکسین (03/0 = p) گردید. در مقایسه بین تمرین صبح و عصر، تغییرات لپتین (01/0 =p ) و اسپکسین (01/0=p ) در نوبت عصر بیشتر بود. بر اساس یافته­های این مطالعه به نظر می رسد تمرینات استقامتی با شدت متوسط در یک دوره هشت هفته ای می تواند اثرات مثبتی بر هورمون های اسپکسین و لپتین در موضوع اشتها داشته باشد. تمرینات عصر نسبت به تمرینات صبح اثرات بهتری به دنبال دارد.

هدف از این تحقیق، تعیین اثر تمرین استقامتی - قدرتی روی سطح افسردگی و غلظت فنیل آلانین سرم دانشجویان با افسردگی متوسط بود. با استفاده از پرسشنامه افسردگی یک 40 نفر از دانشجویان با افسردگی متوسط با میانگین سنی 0.96+21 و قد 6.5+ سال176 سانتی متر و وزن 8.9+69 کیلوگرم و توان هوازی .... میلی لیتر بر کیلوگرم از وزن بدن در دقیقه انتخاب و به طور تصادفی در یکی از چهار گروه تحقیق ( کنترل، تمرین استقامتی، تمرین قدرتی، استقامتی- قدرتی) تقسیم گردیدند. در ابتدا از آزمودنی ها آزمایش خون به عمل آمده سپس سه پروتکل تمرینی برای گروه تمرین استقامتی (30 دقیقه دویدن با 70% ضربان قلب ذخیره) برای گروه تمرین قدرتی (30 دقیقه تمرین با وزنه با 70% حداکثر قدرت عضله)، برای گروه استقامتی – قدرتی(15 دقیقه دویدن + 15 دقیقه تمرین با وزنه با شدت مشابه گروه 1و2) به مدت 8 هفته و هر هفته سه روز به اجرا درآمد. در انتهای هفته هشتم متغیرهای تحقیق مجددا اندازه گیری و با استفاده از تجزیه تحلیل واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحیل قرار گرفت. یافته ها تحقیق کاهش مشابهی را در سطح افسردگی سه گروه تجربی نشان داد. ولیکن غلظت فنیل آلانین در چهار گروه تفاوت معنی داری نشان نداد. بنابراین نتایج تحقیق نشان داد که اثر ورزش قدرتی، استقامتی و ترکیبی بر کاهش افسردگی مشابه است و این تاثیر مستقل از تغییر اسید آمینه فنیل آلانین است.  

هدف: روی به عنوان یک عنصر کمیاب و ضروری در سوخت و ساز انرژی شناخته شده است. در حالی که اطلاعات دربارۀ آن بر عملکرد ورزشی و تغییرات وزن بسیار محدود است. بنابراین، در پژوهش حاضر تاثیر تمرین استقامتی به همراه مکمل روی بر عملکرد استقامتی و وزن موش های صحرایی نر ویستار بررسی شد.روش شناسی: 28سر موش نر بالغ نژاد ویستار (8هفته ای) پس از وزن کشی به صورت تصادفی به 4گروه کنترل (6سر)، روی (6سر)، تمرین استقامتی (8سر) و تمرین استقامتی+مکمل (8سر) تقسیم شدند. تمرین استقامتی فزاینده با استفاده از نوارگردان مخصوص جوندگان انجام گرفت. مکمل روی به میزان 227 میلی گرم روی سولفات در یک لیتر آب حل شده و به صورت مستمر در دسترس حیوانات قرار گرفت. حداکثر ظرفیت استقامتی در انتهای هفته هفتم و با استفاده از آزمون وامانده ساز اندازه گیری شد و دو روز پس از اتمام جلسات تمرینی نمونه ها وزن کشی شدند. داده ها با استفاده از آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری P≤0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد که عملکرد استقامتی در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل (0.001P=) به طور معنی داری افزایش نشان داد. همچنین، عملکرد استقامتی در گروه تمرین استقامتی+مکمل نسبت به گروه تمرین استقامتی به طور معنی داری افزایش نشان داد (0.036P=). در صورتی که، در میزان تغییرات وزن در بین گروه های پژوهش تفاوت معنی داری مشاهده نشد (0.619P=).نتیجه گیری: به طور کلی، به نظر می رسد که جهت بهبود عملکرد ورزشی و بهبود تعادل انرژی ناشی از شدت تمرینات ورزشی می توان از مکمل روی در کنار تمرینات استقامتی استفاده نمود.

افزایش 1 میلی گرم HDL می تواند منجر به کاهش 2 تا 3 درصدی بیماری های قلبی شود. این عمل پیشگیرانه HDL در وقوع بیماری های قلبی، به دلیل نقش آن در فرآیند انتقال معکوس کلسترول رخ می دهد. فرآیند انتقال معکوس کلسترول شامل جمع آوری کلسترول اضافی از بافت های پیرامونی و بازگرداندن آن به کبد، برای تشکیل صفرا است. اولین مرحله انتقال معکوس کلسترول که شامل خروج کلسترول و فسفولیپید از سلول است، توسط ناقل ABCA1 میانجی گری می شود. فقدان ABCA1 در مدل های انسانی و حیوانی، با کاهش بسیار شدید HDL و وقوع آرترواسکلروزیس همراه است؛ در صورتی که افزایش آن با افزایش HDL و پیشگیری از آرترواسکلروزیس همراه می باشد. بدین ترتیب احتمالا شناخت فعال کننده های این ژن می تواند تاثیر مفیدی بر پیشگیری از بیماری های قلبی- عروقی داشته باشد. به منظور بررسی تاثیر فعالیت بدنی بر بیان این ژن 10 عدد موش صحرایی نر از نژاد ویستار به مدت 6 هفته و 5 روز در هفته، با شدت 26 متر در دقیقه و به مدت 90 دقیقه، تحت تمرین روی نوارگردان قرار گرفتند. نتایج، افزایش بیان ژن ABCA1 در موش های گروه تجربی نسبت به گروه کنترل را نشان می دهد. بدین ترتیب به نظر می رسد که یک مکانیزم مثبت فعالیت بدنی منظم در پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی، بیان ژن ABCA1 باشد که اولین مرحله فرآیند انتقال معکوس کلسترول است.